Ghasel 422

ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمده‌ای
فرصتت باد که دیوانه‌نواز آمده‌ای

ساعتی ناز مفرما و بگردان عادت
چون به پرسیدن ارباب نیاز آمده‌ای

پیش بالای تو میرم چه به صلح و چه به جنگ
چون به هر حال برازندهٔ ناز آمده‌ای

آب و آتش به هم آمیخته‌ای از لب لعل
چشم بد دور که بس شعبده‌باز آمده‌ای

آفرین بر دل نرم تو که از بهر ثواب
کشتهٔ غمزهٔ خود را به نماز آمده‌ای

زهد من با تو چه سنجد که به یغمای دلم
مست و آشفته به خلوتگه راز آمده‌ای

گفت حافظ دگرت خرقه شراب آلوده‌ست
مگر از مذهب این طایفه باز آمده‌ای

O du, der du mit der Kette der langen Locke gekommen bist,
dir sei Zeit vergönnt, denn du bist gekommen, die Verrückten zu trösten.

Lass eine Stunde lang die Sprödigkeit und ändere deine Gewohnheit,
da du gekommen bist, nach den Bedürftigen zu fragen.

Ich stürbe vor deiner Gestalt, im Frieden wie im Streit,
denn in jedem Zustand steht dir die Sprödigkeit.

Du hast in deiner Rubinlippe Wasser und Feuer gemischt;
fern bleibe der böse Blick: Du bist als großer Zauberkünstler gekommen.

Gepriesen sei dein weiches Herz, dass du um des Verdienstes willen
gekommen bist, für den von deinem eigenen Blick Getöteten zu beten.

Was wiegt meine Frömmigkeit gegen dich, da du, mein Herz zu plündern,
trunken und zerzaust in die Kammer der Geheimnisse gekommen bist?

Er sagte: Hafis, deine Kutte ist wieder mit Wein befleckt;
bist du etwa von der Lehre dieser Zunft abgekommen?