Gazal 422

ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمده‌ای
فرصتت باد که دیوانه‌نواز آمده‌ای

ساعتی ناز مفرما و بگردان عادت
چون به پرسیدن ارباب نیاز آمده‌ای

پیش بالای تو میرم چه به صلح و چه به جنگ
چون به هر حال برازندهٔ ناز آمده‌ای

آب و آتش به هم آمیخته‌ای از لب لعل
چشم بد دور که بس شعبده‌باز آمده‌ای

آفرین بر دل نرم تو که از بهر ثواب
کشتهٔ غمزهٔ خود را به نماز آمده‌ای

زهد من با تو چه سنجد که به یغمای دلم
مست و آشفته به خلوتگه راز آمده‌ای

گفت حافظ دگرت خرقه شراب آلوده‌ست
مگر از مذهب این طایفه باز آمده‌ای

Oh tú que has venido con la cadena de tu largo rizo,
tengas tiempo dado, pues has venido a consolar a los locos.

Por una hora deja el desdén y cambia de costumbre,
ya que has venido a preguntar por los necesitados.

Muera yo ante tu talle, en paz o en guerra,
pues en cualquier estado te sienta bien el desdén.

Has mezclado agua y fuego en tu labio de rubí;
lejos el mal de ojo: has venido hecho un gran prestidigitador.

Bendito tu corazón tierno, que por ganar mérito
has venido a rezar por el muerto de tu propia mirada.

¿Qué pesa mi piedad frente a ti, cuando para saquear mi corazón
has venido, ebrio y revuelto, al retiro de los secretos?

Dijo: Hafez, tu manto está otra vez manchado de vino;
¿acaso te has vuelto atrás de la doctrina de esta cofradía?