Ghazal 424

از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
آرام جان و مونس قلب رمیده‌ای

از دامن تو دست ندارند عاشقان
پیراهن صبوری ایشان دریده‌ای

از چشم بخت خویش، مبادت گزند از آنک
در دلبری، به غایت خوبی رسیده‌ای

منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان
معذور دارمت که تو او را ندیده‌ای

آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظا
بیش از گلیم خویش مگر پا کشیده‌ای

Non separarti da me, perché sei la luce dei miei occhi,
la quiete della mia anima e il compagno del mio cuore spaurito.

Gli amanti non lasciano il lembo della tua veste;
hai strappato la camicia della loro pazienza.

Nessun danno ti venga dall'occhio della tua stessa fortuna,
perché nel rubare i cuori hai raggiunto il colmo della bellezza.

Non vietarmi di amarlo, o mufti del tempo;
ti scuso, perché non l'hai visto.

Quel rimprovero che l'amico ti ha fatto, Hafez:
forse avevi steso i piedi oltre la tua coperta.