Ghazal 425

دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده
صد ماهرو ز رشکش جیب قصب دریده

از تاب آتش می، بر گرد عارضش خوی
چون قطره‌های شبنم بر برگ گل چکیده

لفظی فصیح، شیرین، قدی بلند، چابک
رویی لطیف، زیبا، چشمی، خوش کشیده

یاقوت جان‌فزایش از آب لطف زاده
شمشاد خوش‌خرامش در ناز پروریده

آن لعل دلکشش بین، وآن خندهٔ دل‌آشوب
وآن رفتن خوشش بین، وآن گام آرمیده

آن آهوی سیه‌چشم از دام ما برون شد
یاران چه چاره سازم با این دل رمیده؟

زنهار تا توانی اهل نظر میآزار
دنیا وفا ندارد ای نور هر دو دیده

تا کی کشم عتیبت؟ از چشم دل‌فریبت
روزی کرشمه‌ای کن، ای یار برگزیده!

گر خاطر شریفت رنجیده شد ز حافظ
بازآ که توبه کردیم از گفته و شنیده

بس شکر بازگویم در بندگی خواجه
گر اوفتد به دستم آن میوهٔ رسیده

Il passait, traînant le pan de sa robe, dans un lin fin brodé d'or ;
cent visages de lune, de jalousie, avaient déchiré le col de leur lin.

De l'ardeur du feu du vin, la sueur autour de sa joue
était comme des gouttes de rosée tombées sur un pétale de rose.

Une parole éloquente et douce, une taille haute et agile,
un visage délicat et beau, un œil joliment dessiné.

Son rubis qui accroît la vie est né de l'eau de la grâce ;
son buis à la belle démarche a été élevé dans la délicatesse.

Vois ce rubis charmant, et ce rire qui trouble le cœur ;
vois cette belle allure, et ce pas tranquille.

Cette gazelle aux yeux noirs est sortie de notre piège ;
amis, quel remède trouverai-je à ce cœur effarouché ?

Garde-toi, autant que tu peux, de blesser les gens de regard ;
le monde est sans fidélité, ô lumière de mes deux yeux.

Jusqu'à quand supporterai-je le reproche de ton œil qui séduit le cœur ?
Un jour, fais-moi une œillade, ô ami élu.

Si ton noble esprit a été blessé par Hafez,
reviens, car nous nous sommes repentis de ce qui fut dit et entendu.

Je rendrai bien des grâces au service du maître
si ce fruit mûr tombe dans ma main.