Ghasel 426

از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه
«انی رأیت دهرا، من هجرک القیامه»

دارم من از فراقش، در دیده صد علامت
لیست دموع عینی، هذا لنا العلامه؟

هر چند کآزمودم، از وی نبود سودم
من جرب المجرب، حلت به الندامه

پرسیدم از طبیبی، احوال دوست گفتا
«فی بعدها عذاب، فی قربها السلامه»

گفتم «ملامت آید، گر گرد دوست گردم»
و الله ما رأینا، حبا بلا ملامه

حافظ چو طالب آمد، جامی به جان شیرین
حتی یذوق منه، کأسا من الکرامه

Mit Herzblut schrieb ich dem Freund einen Brief:
»Durch die Trennung von dir sah ich in der Zeit den Tag der Auferstehung.«

Von der Trennung trage ich hundert Zeichen im Auge;
sind nicht die Tränen meiner Augen unser Zeichen?

So sehr ich es auch versuchte, ich hatte keinen Gewinn von ihm;
wer das Erprobte erprobt, den trifft die Reue.

Ich fragte einen Arzt nach dem Befinden des Freundes; er sagte:
»In ihrer Ferne ist Qual, in ihrer Nähe das Heil.«

Ich sagte: »Tadel wird kommen, wenn ich um den Freund kreise.«
Bei Gott, wir haben nie eine Liebe ohne Tadel gesehen.

Hafis kam und verlangt einen Becher um den Preis des süßen Lebens,
damit er daraus einen Becher der Gnade koste.