Gazal 428

سحرگاهان، که مخمور شبانه
گرفتم باده با چنگ و چغانه

نهادم عقل را ره ‌توشه از می،
ز شهر هستی‌اش کردم روانه

نگار می‌فروشم عشوه‌ای داد،
که ایمن گشتم از مکر زمانه

ز ساقی کمان ‌ابرو شنیدم؛
که ای تیر ملامت را نشانه!

نبندی زان میان طرفی، کمروار،
اگر خود را ببینی در میانه

برو، این دام بر مرغی دگر نه
که عنقا را بلند است آشیانه!

که بندد طرف وصل از حسن شاهی؟
که با خود عشق بازد جاودانه‌؟

ندیم و مطرب و ساقی، همه اوست؛
خیال آب و گل در ره، بهانه

بده کشتی می تا خوش برانیم،
از این دریای ناپیداکرانه

وجود ما معمایی‌ست، حافظ؛
که تحقیقش، فسون است و فسانه

De madrugada, aún pesado del vino de la noche,
tomé la copa al son del arpa y del pandero.

Di a la razón vino por provisión de camino,
y la despaché de la ciudad de la existencia.

Mi amado, vendedor de vino, me hizo tal guiño
que quedé a salvo de los ardides del tiempo.

Del copero de ceja de arco oí:
«Oh tú, blanco de la flecha de la censura,

nada sacarás de esa cintura, como el cinto,
mientras te veas a ti mismo en medio.

Vete, tiende este lazo a otro pájaro,
que el nido del Anqa está alto».

¿Quién logrará la unión de la hermosura de un rey
que juega al amor consigo mismo eternamente?

Compañero, músico y copero, todo es él;
la imagen de agua y barro en el camino es un pretexto.

Dame la nave del vino, para que naveguemos alegres
fuera de este mar de orilla invisible.

Nuestra existencia es un enigma, Hafez,
cuyo estudio es hechizo y fábula.