Ghazal 429

ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می
طامات تا به چند و خرافات تا به کی؟

بگذر ز کبر و ناز که دیده‌ست روزگار
چین قبای قیصر و طرف کلاه کی

هشیار شو که مرغ چمن مست گشت، هان
بیدار شو که خواب عدم در پی است، هی

خوش‌نازکانه می‌چمی ای شاخ نوبهار!
کآشفتگی مبادت از آشوب باد دی

بر مهر چرخ و شیوهٔ او اعتماد نیست
ای وای بر کسی که شد ایمن ز مکر وی

فردا شراب کوثر و حور از برای ماست
و امروز نیز ساقی مه‌روی و جام می

باد صبا ز عهد صبی یاد می‌دهد
جان‌دارویی که غم ببرد درده ای صبی!

حشمت مبین و سلطنت گل، که بسپرد
فراش باد هر ورقش را به زیر پی

درده به یاد حاتم طی جام یک منی
تا نامهٔ سیاه بخیلان کنیم طی

زآن می که داد حسن و لطافت به ارغوان
بیرون فکند لطف مزاج از رخش به خوی

مسند به باغ بر که به خدمت چو بندگان
استاده است سرو و کمر بسته است نی

حافظ حدیث سحرفریب خوشت رسید
تا حد مصر و چین و به اطراف روم و ری

Échanson, viens, car la coupe de la tulipe s'est remplie de vin ;
jusqu'à quand ces divagations, et jusqu'à quand ces fables ?

Laisse l'orgueil et le dédain, car le temps a vu
le pli de la robe de César et le bord de la coiffe de Kay.

Sois lucide, car l'oiseau de la prairie est ivre ; prends garde.
Éveille-toi, car le sommeil du néant te suit de près ; attention.

Tu te balances si délicatement, ô rameau du printemps nouveau ;
puisses-tu n'être pas troublé par le tumulte du vent d'hiver.

On ne peut se fier à la bonté de la roue ni à ses manières ;
malheur à qui s'est cru à l'abri de sa ruse.

Demain le vin du Kawsar et les houris sont pour nous,
et aujourd'hui aussi l'échanson au visage de lune et la coupe de vin.

Le vent d'est rappelle le temps de l'enfance ;
garçon, donne le remède de l'âme qui emporte le chagrin.

Ne regarde pas la pompe et la royauté de la rose, car le vent,
son valet, foulera aux pieds chacun de ses pétales.

Donne, en souvenir de Hatim Tai, une coupe d'une pleine mesure,
que nous repliions le registre noir des avares.

De ce vin qui a donné beauté et délicatesse à l'arbre de Judée
et fait perler sur sa joue, en sueur, la finesse de sa nature.

Porte le siège au jardin, car, tels des serviteurs,
le cyprès se tient debout et le roseau a ceint ses reins.

Hafez, le bruit de ta douce magie qui ensorcelle est parvenu
jusqu'aux confins de l'Égypte et de la Chine, et aux terres de Roum et de Rayy.