Ghazal 430

به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می
علاج کی کنمت؟ آخرالدواء الکی

ذخیره‌ای بنه ار رنگ و بوی فصل بهار
که می‌رسند ز پی، رهزنان بهمن و دی

چو گل نقاب برافکند و مرغ زد هوهو
منه ز دست پیاله، چه می‌کنی؟ هی‌هی

شکوه سلطنت و حسن، کی ثباتی داد؟
ز تخت جم سخنی مانده است و افسر کی

خزینه‌داری میراث‌خوارگان کفر است
به قول مطرب و ساقی، به فتوی دف و نی

زمانه هیچ نبخشد که باز نستاند
مجو ز سفله مروت، که شیئه لا شی

نوشته‌اند بر ایوان جنة المأوی
که هر که عشوهٔ دنیی خرید، وای به وی

سخا نماند، سخن طی کنم، شراب کجاست؟
بده به شادی روح و روان حاتم طی

بخیل، بوی خدا نشنود بیا حافظ
پیاله گیر و کرم ورز، و الضمان علي

Si tu ne bois pas le vin au chant du rossignol et de la tourterelle,
comment te soignerai-je ? Le dernier remède est le cautère.

Fais provision de la couleur et du parfum de la saison du printemps,
car les brigands des mois d'hiver arrivent sur tes pas.

Quand la rose a rejeté son voile et que l'oiseau a lancé son cri,
ne pose pas la coupe de ta main : que fais-tu ? Allons, allons.

Quand la majesté de la royauté et de la beauté a-t-elle jamais duré ?
Du trône de Jamshid et du diadème de Kay il ne reste qu'un mot.

Tenir le trésor pour les héritiers est impiété,
selon la parole du ménestrel et de l'échanson, selon l'arrêt du tambour et de la flûte.

Le temps ne donne rien qu'il ne reprenne ;
ne cherche pas de générosité chez le vil, car son bien n'est rien.

On a écrit sur le portique du Jardin du Refuge :
quiconque a acheté les séductions du monde, malheur à lui.

La largesse a disparu ; j'abrège : où est le vin ?
Donne-le, à la joie de l'esprit et de l'âme de Hatim Tai.

L'avare ne sentira jamais le parfum de Dieu ; viens, Hafez,
prends la coupe et pratique la générosité, et je m'en porte garant.