Gazal 431

لبش می‌بوسم و در می‌کشم می
به آب زندگانی برده‌ام پی

نه رازش می‌توانم گفت با کس
نه کس را می‌توانم دید با وی

لبش می‌بوسد و خون می‌خورد جام
رخش می‌بیند و گل می‌کند خوی

بده جام می و از جم مکن یاد
که می‌داند که جم کی بود و کی کی؟

بزن در پرده چنگ ای ماه مطرب!
رگش بخراش تا بخروشم از وی

گل از خلوت به باغ آورد مسند
بساط زهد همچون غنچه کن طی

چو چشمش مست را مخمور مگذار
به یاد لعلش ای ساقی بده می

نجوید جان از آن قالب جدایی
که باشد خون جامش در رگ و پی

زبانت درکش ای حافظ زمانی
حدیث بی‌زبانان بشنو از نی

Beso su labio y apuro el vino;
he dado con el rastro del agua de la vida.

Ni puedo decir su secreto a nadie,
ni puedo ver a nadie con él.

La copa besa su labio y bebe sangre;
la rosa ve su rostro y rompe a sudar.

Dame la copa de vino y no recuerdes a Jamshid;
¿quién sabe cuándo fue Jamshid y cuándo Kay?

Tañe el arpa en su modo, oh luna de los músicos;
rasga su vena, para que yo clame con ella.

La rosa llevó su asiento del retiro al jardín;
pliega como el capullo la alfombra del ascetismo.

No dejes al ebrio lánguido como su ojo;
copero, da vino en memoria de su rubí.

El alma no busca separarse de aquel cuerpo
que lleva en venas y nervios la sangre de su copa.

Recoge la lengua un rato, Hafez;
escucha de la caña el relato de los que no tienen lengua.