Ghazal 433

ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
لطف کردی سایه‌ای بر آفتاب انداختی

تا چه خواهد کرد با ما آب و رنگ عارضت
حالیا نیرنگ نقشی خوش بر آب انداختی

گوی خوبی بردی از خوبان خلخ شاد باش
جام کیخسرو طلب، کافراسیاب انداختی

هرکسی با شمع رخسارت به وجهی عشق باخت
زان میان پروانه را در اضطراب انداختی

گنج عشق خود نهادی در دل ویران ما
سایهٔ دولت بر این کنج خراب انداختی

زینهار از آب آن عارض که شیران را از آن
تشنه‌لب کردی و گردان را در آب انداختی

خواب بیداران ببستی وآن گه از نقش خیال
تهمتی بر شب‌روان خیل خواب انداختی

پرده از رخ برفکندی یک نظر در جلوه‌گاه
وز حیا حور و پری را در حجاب انداختی

باده نوش از جام عالم بین که بر اورنگ جم
شاهد مقصود را از رخ نقاب انداختی

از فریب نرگس مخمور و لعل می‌پرست
حافظ خلوت‌نشین را در شراب انداختی

وز برای صید دل در گردنم زنجیر زلف
چون کمند خسرو مالک رقاب انداختی

داور داراشکوه‌ ای آن که تاج آفتاب
از سر تعظیم بر خاک جناب انداختی

نصرة الدین شاه یحیی آن که خصم ملک را
از دم شمشیر چون آتش در آب انداختی

Ô toi qui as jeté sur la lune un voile de duvet musqué,
tu as fait une bonté : tu as jeté une ombre sur le soleil.

Que fera de nous la fraîcheur et la couleur de ta joue !
Pour l'heure tu as jeté sur l'eau la ruse d'une belle image.

Tu as emporté la balle de la beauté sur les beaux de Khallokh : réjouis-toi ;
demande la coupe de Kay Khosrow, car tu as terrassé Afrasiyab.

Chacun a joué d'amour à sa façon avec la bougie de ton visage ;
entre tous, c'est le papillon que tu as jeté dans le trouble.

Tu as déposé le trésor de ton amour dans notre cœur en ruine ;
tu as jeté l'ombre de la fortune sur ce recoin dévasté.

Garde-toi de l'eau de cette joue, par laquelle
tu as laissé les lions les lèvres sèches et jeté les héros dans le flot.

Tu as lié le sommeil des veilleurs, puis, par une image de songe,
tu as jeté le soupçon sur les rôdeurs nocturnes de la troupe du sommeil.

Tu as ôté le voile de ton visage, un regard, au lieu où se montre la beauté,
et, de honte, tu as renvoyé houris et fées sous le voile.

Bois le vin à la coupe qui montre le monde, car sur le trône de Jamshid
tu as ôté le voile du visage de la beauté désirée.

Par la tromperie du narcisse languide et du rubis amoureux du vin,
tu as jeté Hafez le reclus dans le vin.

Et pour chasser le cœur tu as jeté à mon cou la chaîne de ta boucle,
comme le lasso du roi maître des hommes.

Ô juge à la majesté de Darius, toi qui as fait tomber
la couronne du soleil, en hommage, sur la poussière de ton seuil ;

Nosrat al-Din Shah Yahya, toi qui, du tranchant de l'épée,
as jeté l'ennemi du royaume, tel le feu, dans l'eau.