Ghazal 435

با مدعی مگویید، اسرار عشق و مستی
تا بی‌خبر بمیرد، در درد خودپرستی

عاشق شو ار نه روزی، کار جهان سرآید
ناخوانده نقش مقصود، از کارگاه هستی

دوش آن صنم چه خوش گفت، در مجلس مغانم
«با کافران چه کارت؟ گر بت نمی‌پرستی»

سلطان من خدا را، زلفت شکست ما را
تا کی کند سیاهی، چندین درازدستی؟

در گوشهٔ سلامت، مستور چون توان بود
تا نرگس تو با ما، گوید رموز مستی

آن روز دیده بودم، این فتنه‌ها که برخاست
کز سرکشی، زمانی، با ما نمی‌نشستی

عشقت، به دست طوفان، خواهد سپرد حافظ
چون برق، از این کشاکش، پنداشتی که جستی

Ne dites pas au prétentieux les secrets de l'amour et de l'ivresse,
afin qu'il meure sans rien savoir, dans le mal de l'adoration de soi.

Deviens amoureux, sinon un jour l'affaire du monde prendra fin
sans que tu aies lu le dessein voulu dans l'atelier de l'existence.

Comme cette idole a bien dit, hier soir, dans l'assemblée des mages :
« Qu'as-tu à faire avec les infidèles, si tu n'adores pas les idoles ? »

Mon sultan, par Dieu, ta boucle nous a brisés ;
jusqu'à quand un esclave noir aura-t-il le bras si long ?

Comment rester voilé dans le coin de la sécurité,
tant que ton narcisse nous dit les secrets de l'ivresse ?

J'avais prévu ces troubles qui se sont levés, le jour
où, par fierté, tu ne t'asseyais pas un instant avec nous.

Ton amour livrera Hafez aux mains de la tempête ;
tu t'imaginais, tel l'éclair, avoir échappé à ce tiraillement.