Ghazal 43

صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت یاران خوش است
وقت گل خوش باد کز وی وقت می‌خواران خوش است

از صبا هر دم مشام جان ما خوش می‌شود
آری آری طیب انفاس هواداران خوش است

ناگشوده گل نقاب، آهنگ رحلت ساز کرد
ناله‌ کن بلبل که گلبانگ دل‌افکاران خوش است

مرغ خوشخوان را بشارت باد کاندر راه عشق
دوست را با نالهٔ شب‌های بیداران خوش است

نیست در بازار عالم خوشدلی ور زان که هست
شیوهٔ رندی و خوش‌باشی عیاران خوش است

از زبان سوسن آزاده‌ام آمد به گوش
کاندر این دیر کهن، کار سبکباران خوش است

حافظا! ترک جهان گفتن طریق خوشدلیست
تا نپنداری که احوال جهان‌داران خوش است

La cour du jardin donne de la joie et la compagnie des amis est douce ;
bénie soit la saison de la rose, qui rend douce la saison des buveurs.

Par la brise, à chaque instant, l'odorat de notre âme est réjoui ;
oui, oui, le parfum du souffle de ceux qui nous aiment est doux.

La rose, sans avoir ouvert son voile, s'apprêta au départ ;
gémis, rossignol, car la plainte des cœurs blessés est douce.

Bonne nouvelle à l'oiseau au beau chant : sur le chemin de l'amour,
l'ami trouve douce la plainte de ceux qui veillent la nuit.

Il n'est pas de joie au marché du monde, ou s'il en est,
la manière du libertin et la vie légère des esprits libres est douce.

De la langue du lis libre est venu à mon oreille
que dans ce vieux couvent le sort de ceux qui vont légers est doux.

Hafez, renoncer au monde est la voie de la joie du cœur ;
ne va pas croire que la condition des maîtres du monde est douce.