Ghazal 440

سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی
خطاب آمد که «واثق شو، به الطاف خداوندی»

دعای صبح و آه شب، کلید گنج مقصود است
بدین راه و روش می‌رو، که با دلدار پیوندی

قلم را آن زبان نبود، که سر عشق گوید باز
ورای حد تقریر است، شرح آرزومندی

الا ای یوسف مصری که کردت سلطنت مغرور!
پدر را باز پرس آخر، کجا شد مهر فرزندی؟

جهان پیر رعنا را، ترحم در جبلت نیست
ز مهر او چه می‌پرسی؟ در او همت چه می‌بندی؟

همایی چون تو عالی‌قدر، حرص استخوان تا کی؟
دریغ آن سایهٔ همت، که بر نااهل افکندی

در این بازار اگر سودی‌ست، با درویش خرسند است
خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

به شعر حافظ شیراز می‌رقصند و می‌نازند
سیه‌چشمان کشمیری و ترکان سمرقندی

At dawn I was telling the wind the story of my longing;
a voice came: "Put your trust in the kindnesses of the Lord."

The prayer of morning and the sigh of night are the key to the treasure you seek;
go by this road and in this way, and you will be joined with the beloved.

The pen has no tongue to tell again the secret of love;
the account of longing lies beyond the bounds of telling.

O Joseph of Egypt, whom sovereignty has made proud,
ask after your father at last: where has a son's love gone?

This old, showy world has no compassion in its nature;
why do you ask after its love? Why do you fix your hopes on it?

A huma of such high worth as you: how long this greed for bones?
Alas for that shadow of high purpose which you cast on the unworthy.

If there is any profit in this market, it lies with the contented dervish;
O God, make me rich in poverty and contentment.

To the verse of Hafez of Shiraz they dance and preen:
the black-eyed of Kashmir and the Turks of Samarkand.