Ghazal 440

سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی
خطاب آمد که «واثق شو، به الطاف خداوندی»

دعای صبح و آه شب، کلید گنج مقصود است
بدین راه و روش می‌رو، که با دلدار پیوندی

قلم را آن زبان نبود، که سر عشق گوید باز
ورای حد تقریر است، شرح آرزومندی

الا ای یوسف مصری که کردت سلطنت مغرور!
پدر را باز پرس آخر، کجا شد مهر فرزندی؟

جهان پیر رعنا را، ترحم در جبلت نیست
ز مهر او چه می‌پرسی؟ در او همت چه می‌بندی؟

همایی چون تو عالی‌قدر، حرص استخوان تا کی؟
دریغ آن سایهٔ همت، که بر نااهل افکندی

در این بازار اگر سودی‌ست، با درویش خرسند است
خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

به شعر حافظ شیراز می‌رقصند و می‌نازند
سیه‌چشمان کشمیری و ترکان سمرقندی

À l'aube je disais au vent le récit de mon désir ;
une voix vint : « Aie confiance dans les bontés du Seigneur. »

La prière du matin et le soupir de la nuit sont la clef du trésor désiré ;
va par ce chemin et de cette manière, et tu rejoindras l'aimé.

Le calame n'a pas de langue pour redire le secret de l'amour ;
le récit du désir est au-delà des limites de l'exposé.

Ô Joseph d'Égypte, que la royauté a rendu orgueilleux,
demande enfin des nouvelles de ton père : où est passé l'amour filial ?

Ce vieux monde paré n'a pas la compassion dans sa nature ;
pourquoi t'enquérir de son amour ? Pourquoi y attacher ton aspiration ?

Un huma d'aussi haut rang que toi : jusqu'à quand la convoitise des os ?
Hélas, cette ombre de noble aspiration que tu as jetée sur l'indigne.

S'il est un profit en ce marché, il est au derviche content ;
mon Dieu, rends-moi riche de pauvreté et de contentement.

Aux vers de Hafez de Chiraz dansent et se rengorgent
les yeux noirs du Cachemire et les Turcs de Samarcande.