Ghazal 441

چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی؟
که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی

بگفتمی که «چه ارزد نسیم طرهٔ دوست؟»
گرم به هر سر مویی هزار جان بودی

برات خوش‌دلی ما چه کم شدی یا رب
گرش نشان امان از بد زمان بودی

گرم زمانه سرافراز داشتی و عزیز
سریر عزتم آن خاک آستان بودی

ز پرده کاش برون آمدی چو قطرهٔ اشک
که بر دو دیدهٔ ما حکم او روان بودی

اگر نه دایرهٔ عشق راه بربستی
چو نقطه حافظ سرگشته در میان بودی

Que serait-ce si le cœur de cette lune était tendre ?
Car notre état ne serait pas tel, s'il en était ainsi.

Je dirais ce que vaut la brise de la mèche de l'ami,
si j'avais mille vies pour chaque pointe de cheveu.

Seigneur, en quoi le brevet de notre bonheur serait-il amoindri
s'il portait le signe de la sûreté contre le mal du temps ?

Si le temps m'avait tenu haut et cher,
le trône de mon honneur serait la poussière de ce seuil.

Puisse-t-il sortir du voile comme une goutte de larme,
afin que son ordre coure sur nos deux yeux.

Si le cercle de l'amour n'avait pas fermé le chemin,
Hafez l'égaré serait, comme le point, au centre.