Ghasel 443

چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری
خورد ز غیرت روی تو هر گلی خاری

ز کفر زلف تو، هر حلقه‌ای و آشوبی
ز سحر چشم تو، هر گوشه‌ای و بیماری

مرو چو بخت من ای چشم مست یار به خواب
که در پی است ز هر سویت آه بیداری

نثار خاک رهت نقد جان من هر چند
که نیست نقد روان را بر تو مقداری

دلا! همیشه مزن لاف زلف دلبندان
چو تیره‌رأی شوی کی گشایدت کاری؟

سرم برفت و زمانی به سر نرفت این کار
دلم گرفت و نبودت غم گرفتاری

چو نقطه گفتمش «اندر میان دایره آی»
به خنده گفت که «ای حافظ! این چه پرگاری»

Wenn du wie die Zypresse einen Augenblick im Rosengarten wandelst,
spürt jede Rose aus Neid auf dein Gesicht einen Dorn.

Vom Unglauben deiner Locke hat jeder Ring seinen Aufruhr;
vom Zauber deines Auges hat jeder Winkel seinen Kranken.

Schlaf nicht ein wie mein Glück, o trunkenes Auge des Freundes,
denn von allen Seiten folgt dir der Seufzer eines Wachenden.

Die Münze meines Lebens ist auf den Staub deines Weges gestreut, obwohl
die Münze der Seele bei dir keinen Wert hat.

O Herz, prahle nicht immer mit den Locken der Herzensbinder;
wird dein Urteil dunkel, wann löst sich dir dann je eine Sache?

Mein Kopf ging dahin, und diese Sache kam keinen Augenblick zum Ende;
mein Herz wurde gefangen, und du hattest keinen Kummer um seine Gefangenschaft.

Ich sagte zu ihm: »Tritt wie der Punkt in die Mitte des Kreises.«
Lachend sagte er: »Hafis, was ist das für ein Zirkel?«