Ghasel 444

شهری‌ست پر ظریفان وز هر طرف نگاری
یاران! صلای عشق است گر می‌کنید کاری

چشم فلک نبیند زین طرفه‌تر جوانی
در دست کس نیفتد زین خوب‌تر نگاری

هرگز که دیده باشد جسمی ز جان مرکب؟
بر دامنش مبادا زین خاکیان غباری

چون من شکسته‌ای را از پیش خود چه رانی؟
کم غایت توقع بوسی‌ست یا کناری

می بی‌غش است دریاب، وقتی خوش است بشتاب
سال دگر که دارد امید نوبهاری؟

در بوستان حریفان مانند لاله و گل
هر یک گرفته جامی بر یاد روی یاری

چون این گره گشایم؟ وین راز چون نمایم؟
دردی و سخت دردی، کاری و صعب کاری

هر تار موی حافظ در دست زلف شوخی
مشکل توان نشستن در این چنین دیاری

Es ist eine Stadt voll anmutiger Leute, und auf jeder Seite eine Schönheit;
Freunde, es ist der Ruf zur Liebe, wenn ihr etwas tun wollt.

Das Auge des Himmels sieht keinen wundersameren Jüngling als diesen;
in niemandes Hand fällt eine schönere Gestalt als diese.

Wer hat je einen Leib gesehen, der aus Seele gefügt ist?
Kein Staub von diesen Irdischen lege sich auf seinen Saum.

Was jagst du einen Gebrochenen wie mich von dir fort?
Das Höchste, was ich erwarte, ist ein Kuss oder eine Umarmung.

Der Wein ist unverfälscht: Ergreif ihn; die Stunde ist schön: Beeile dich;
wer kann im nächsten Jahr auf einen Frühling hoffen?

Im Garten haben die Gefährten wie Tulpe und Rose
jeder einen Becher ergriffen im Gedenken an das Gesicht eines Freundes.

Wie löse ich diesen Knoten? Wie mache ich dieses Geheimnis sichtbar?
Ein Schmerz, und ein harter Schmerz; eine Aufgabe, und eine schwere Aufgabe.

Jedes Haar des Hafis ist in der Hand der Locke einer Kecken;
schwer lässt es sich in einem solchen Land wohnen.