Ghazal 444

شهری‌ست پر ظریفان وز هر طرف نگاری
یاران! صلای عشق است گر می‌کنید کاری

چشم فلک نبیند زین طرفه‌تر جوانی
در دست کس نیفتد زین خوب‌تر نگاری

هرگز که دیده باشد جسمی ز جان مرکب؟
بر دامنش مبادا زین خاکیان غباری

چون من شکسته‌ای را از پیش خود چه رانی؟
کم غایت توقع بوسی‌ست یا کناری

می بی‌غش است دریاب، وقتی خوش است بشتاب
سال دگر که دارد امید نوبهاری؟

در بوستان حریفان مانند لاله و گل
هر یک گرفته جامی بر یاد روی یاری

چون این گره گشایم؟ وین راز چون نمایم؟
دردی و سخت دردی، کاری و صعب کاری

هر تار موی حافظ در دست زلف شوخی
مشکل توان نشستن در این چنین دیاری

C'est une ville pleine de gens gracieux, avec une beauté de chaque côté ;
amis, c'est l'appel à l'amour, si vous voulez faire quelque chose.

L'œil du ciel ne verra pas de jeune homme plus merveilleux que celui-ci ;
entre les mains de personne ne tombera plus belle idole.

Qui a jamais vu un corps composé d'âme ?
Que nulle poussière de ces êtres de terre ne se pose sur le pan de sa robe.

Pourquoi chasses-tu de devant toi un brisé comme moi ?
Le comble de mon attente est un baiser ou une étreinte.

Le vin est sans mélange : saisis-le ; l'heure est douce : hâte-toi ;
qui peut compter sur un nouveau printemps l'an prochain ?

Au jardin les compagnons, tels la tulipe et la rose,
ont chacun pris une coupe en souvenir du visage d'un ami.

Comment dénouerai-je ce nœud ? Comment montrerai-je ce secret ?
Une douleur, et une dure douleur ; une tâche, et une tâche difficile.

Chaque cheveu de Hafez est dans la main de la boucle d'une effrontée ;
il est malaisé de demeurer dans une telle contrée.