Ghazal 445

تو را که هر چه مراد است در جهان داری
چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری؟

بخواه جان و دل از بنده و روان بستان
که حکم بر سر آزادگان روان داری

میان نداری و دارم عجب که هر ساعت
میان مجمع خوبان کنی میان‌داری

بیاض روی تو را، نیست نقش درخور از آنک
سوادی از خط مشکین بر ارغوان داری

بنوش می که سبک‌روحی و لطیف مدام
علی الخصوص در آن دم که سر گران داری

مکن عتاب از این بیش و جور بر دل ما
مکن هر آن چه توانی که جای آن داری

به اختیارت اگر صد هزار تیر جفاست
به قصد جان من خسته در کمان داری

بکش جفای رقیبان مدام و جور حسود
که سهل باشد اگر یار مهربان داری

به وصل دوست گرت دست می‌دهد یک دم
برو که هر چه مراد است در جهان داری

چو گل به دامن از این باغ می‌بری حافظ
چه غم ز ناله و فریاد باغبان داری؟

Toi qui as tout ce qu'on peut désirer au monde,
quel souci as-tu de l'état des faibles sans force ?

Demande à ton serviteur l'âme et le cœur, et prends l'âme,
car ton ordre court sur la tête des hommes libres.

Tu n'as pas de taille, et je m'étonne qu'à chaque heure
tu tiennes le milieu dans l'assemblée des beaux.

Aucune image n'est digne de la blancheur de ton visage, car
tu portes un trait sombre de duvet musqué sur du rose vif.

Bois du vin, car tu es toujours d'esprit léger et délicat,
et surtout à l'instant où tu as la tête lourde.

Ne nous fais pas plus de reproches, ne sois pas dur pour notre cœur ;
ne fais pas tout ce que tu peux, bien que tu en aies le droit.

Si tu disposes de cent mille flèches de cruauté,
tu les tiens à l'arc, visant ma vie blessée.

Supporte toujours la dureté des rivaux et la malveillance de l'envieux,
car c'est aisé si tu as un ami tendre.

Si l'union de l'ami t'est accordée un instant,
va, car tu as tout ce qu'on peut désirer au monde.

Puisque tu emportes des roses dans ton pan de robe de ce jardin, Hafez,
quel souci as-tu de la plainte et des cris du jardinier ?