Ghazal 446

صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
به یادگار بمانی که بوی او داری

دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست
توان به دست تو دادن گرش نکو داری

در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت
جز این قدر که رقیبان تندخو داری

نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد
که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری

به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد
خود از کدام خم است این که در سبو داری

به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز
که گر بدو رسی از شرم سر فروداری

دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن
تو را رسد که غلامان ماه رو داری

قبای حسن فروشی تو را برازد و بس
که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری

ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق
قدم برون نه اگر میل جست و جو داری

Vent d'est, tu portes l'effluve de cette boucle au parfum de musc ;
puisses-tu demeurer en souvenir, toi qui as son odeur.

Mon cœur, où se trouve le joyau des secrets de la beauté et de l'amour,
on pourrait le remettre en ta main, si tu le gardais bien.

De cette figure charmante on ne peut rien dire,
sinon ceci : que tu as des gardiens au caractère rude.

Comment le chant du rossignol te plairait-il, ô rose,
quand tu prêtes l'oreille et l'esprit aux oiseaux qui jacassent en vain ?

De ta gorgée ma tête s'est enivrée ; grand bien te fasse.
De quelle jarre vient donc ce que tu as dans la cruche ?

Ne te vante pas de ta hauteur, ô cyprès du ruisseau,
car si tu l'approchais, tu baisserais la tête de honte.

Te targuer, comme le soleil, des royaumes de la beauté
te sied, toi qui as des esclaves au visage de lune.

La robe de qui fait montre de beauté ne sied qu'à toi,
car, telle la rose, tu as toutes les manières de la couleur et du parfum.

Hafez, ne cherche pas le joyau de l'amour dans le coin du couvent ;
pose le pied dehors, si tu as envie de chercher.