Ghazal 446

صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
به یادگار بمانی که بوی او داری

دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست
توان به دست تو دادن گرش نکو داری

در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت
جز این قدر که رقیبان تندخو داری

نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد
که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری

به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد
خود از کدام خم است این که در سبو داری

به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز
که گر بدو رسی از شرم سر فروداری

دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن
تو را رسد که غلامان ماه رو داری

قبای حسن فروشی تو را برازد و بس
که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری

ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق
قدم برون نه اگر میل جست و جو داری

Vento dell'est, porti l'effluvio di quella ciocca che sa di muschio;
possa tu restare come ricordo, poiché porti il suo profumo.

Il mio cuore, in cui sta il gioiello dei segreti della bellezza e dell'amore,
si potrebbe mettere nella tua mano, se lo custodissi bene.

Di quella figura gradita nulla si può dire,
se non questo: che hai guardiani di cattivo carattere.

Come potrebbe piacerti il canto dell'usignolo, o rosa,
se presti orecchio e mente a uccelli che cianciano a vuoto?

Del tuo sorso la mia testa si è inebriata; buon pro ti faccia.
Da quale giara viene questo che hai nella brocca?

Non vantarti della tua altezza, o cipresso del ruscello,
perché se giungessi a lui chineresti il capo per la vergogna.

Vantarsi, come il sole, dei regni della bellezza
si addice a te, che hai schiavi dal volto di luna.

La veste di chi fa mostra di bellezza si addice a te soltanto,
perché, come la rosa, hai tutti i modi del colore e del profumo.

Hafez, non cercare il gioiello dell'amore nell'angolo del convento;
metti il piede fuori, se hai voglia di cercare.