Ghasel 448

ای که در کوی خرابات مقامی داری
جم وقت خودی ار دست به جامی داری

ای که با زلف و رخ یار گذاری شب و روز
فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری

ای صبا! سوختگان بر سر ره منتظرند
گر از آن یار سفرکرده پیامی داری

خال سرسبز تو خوش دانهٔ عیشی‌ست ولی
بر کنار چمنش وه که چه دامی داری

بوی جان از لب خندان قدح می‌شنوم
بشنو ای خواجه اگر زان که مشامی داری

چون به هنگام وفا هیچ ثباتیت نبود
می‌کنم شکر که بر جور دوامی داری

نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شود؟
تویی امروز در این شهر که نامی داری

بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود
تو که چون حافظ شب‌خیز غلامی داری

O du, der du in der Gasse der Schenke einen Platz hast,
du bist der Dschamschid deiner Zeit, wenn du die Hand an einem Becher hast.

O du, der du Nacht und Tag mit Locke und Gesicht des Freundes verbringst,
dir sei die Zeit vergönnt, denn du hast einen schönen Morgen und Abend.

Ostwind, die Verbrannten warten am Wegrand,
falls du eine Botschaft von jenem verreisten Freund hast.

Dein frisches grünes Mal ist ein gutes Samenkorn der Freude, doch
am Rand seiner Wiese, ach, was für eine Schlinge hast du.

Ich rieche den Duft des Lebens von der lachenden Lippe des Bechers;
riech ihn, Herr, wenn du einen Geruchssinn hast.

Da du zur Zeit der Treue keinerlei Beständigkeit hattest,
danke ich dafür, dass du in der Härte Ausdauer hast.

Wenn ein Fremder von dir einen guten Namen erbittet, was wäre dabei?
Du bist es, der heute in dieser Stadt einen Namen hat.

Manches Gebet der Frühe wird deiner Seele Gefährte sein,
der du einen Sklaven wie Hafis hast, der nachts aufsteht.