Ghazal 448

ای که در کوی خرابات مقامی داری
جم وقت خودی ار دست به جامی داری

ای که با زلف و رخ یار گذاری شب و روز
فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری

ای صبا! سوختگان بر سر ره منتظرند
گر از آن یار سفرکرده پیامی داری

خال سرسبز تو خوش دانهٔ عیشی‌ست ولی
بر کنار چمنش وه که چه دامی داری

بوی جان از لب خندان قدح می‌شنوم
بشنو ای خواجه اگر زان که مشامی داری

چون به هنگام وفا هیچ ثباتیت نبود
می‌کنم شکر که بر جور دوامی داری

نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شود؟
تویی امروز در این شهر که نامی داری

بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود
تو که چون حافظ شب‌خیز غلامی داری

Ô toi qui as une place dans la ruelle de la taverne,
tu es le Jamshid de ton temps si tu as la main sur une coupe.

Ô toi qui passes la nuit et le jour avec la boucle et le visage de l'ami,
que le temps te soit donné, car tu as un heureux matin et un heureux soir.

Vent d'est, les brûlés attendent au bord du chemin,
au cas où tu aurais un message de cet ami parti en voyage.

Ton grain de beauté tout frais est une bonne graine de plaisir, mais
au bord de sa prairie, ah, quel piège tu as.

Je sens le parfum de la vie à la lèvre rieuse de la coupe ;
sens-le, seigneur, si tu as de l'odorat.

Puisqu'au temps de la fidélité tu n'avais aucune constance,
je rends grâce que dans la cruauté tu aies de la persévérance.

Si un étranger attend de toi un bon renom, qu'importe ?
C'est toi, aujourd'hui, qui as un nom dans cette ville.

Bien des prières de l'aube tiendront compagnie à ton âme,
toi qui as un esclave comme Hafez, qui se lève la nuit.