Ghazal 44

کنون که بر کف گل، جام بادهٔ صاف است
به صد هزار زبان، بلبلش در اوصاف است

بخواه دفتر اشعار و راه صحرا گیر
چه وقت مدرسه و بحث کشف کشاف است؟

فقیه مدرسه، دی، مست بود و فتوی داد
که می، حرام ولی به ز مال اوقاف است

به درد و صاف، تو را حکم نیست خوش درکش
که هرچه ساقی ما کرد عین الطاف است

ببر ز خلق و چو عنقا، قیاس کار بگیر
که صیت گوشه‌نشینان، ز قاف تا قاف است

حدیث مدعیان و خیال همکاران
همان حکایت زردوز و بوریاباف است

خموش «حافظ» و این نکته‌های چون زر سرخ
نگاه دار که قلاب شهر، صراف است

Now that the rose holds a cup of clear wine in its palm,
the nightingale praises it in a hundred thousand tongues.

Ask for the book of poems and take the road to the open country;
what time is this for the school and debate on the commentary?

Yesterday the jurist of the school was drunk and gave a ruling:
wine is forbidden, but better than the wealth of endowments.

Dregs or clear wine is not yours to decide; drink it down gladly,
for whatever our cupbearer does is kindness itself.

Cut yourself off from people and take your measure from the phoenix,
for the fame of those who sit in corners runs from Qaf to Qaf.

The talk of the pretenders and the fancy of the rivals
is the old story of the gold embroiderer and the mat weaver.

Be silent, Hafez, and guard these points like red gold,
for the counterfeiter of the city is the money changer.