Ghazal 44

کنون که بر کف گل، جام بادهٔ صاف است
به صد هزار زبان، بلبلش در اوصاف است

بخواه دفتر اشعار و راه صحرا گیر
چه وقت مدرسه و بحث کشف کشاف است؟

فقیه مدرسه، دی، مست بود و فتوی داد
که می، حرام ولی به ز مال اوقاف است

به درد و صاف، تو را حکم نیست خوش درکش
که هرچه ساقی ما کرد عین الطاف است

ببر ز خلق و چو عنقا، قیاس کار بگیر
که صیت گوشه‌نشینان، ز قاف تا قاف است

حدیث مدعیان و خیال همکاران
همان حکایت زردوز و بوریاباف است

خموش «حافظ» و این نکته‌های چون زر سرخ
نگاه دار که قلاب شهر، صراف است

Maintenant que la rose tient dans sa paume une coupe de vin clair,
le rossignol la célèbre en cent mille langues.

Demande le recueil de poèmes et prends le chemin de la campagne ;
est-ce le moment de l'école et des débats sur le commentaire ?

Hier le juriste de l'école était ivre et rendit cet avis :
le vin est illicite, mais vaut mieux que le bien des fondations pieuses.

Lie ou vin clair, ce n'est pas à toi d'en juger ; bois de bon cœur,
car tout ce que fait notre échanson est pure bienveillance.

Romps avec les gens et prends exemple sur le phénix,
car le renom des solitaires va de Qaf à Qaf.

Le propos des prétentieux et la chimère des rivaux,
c'est l'histoire du brodeur d'or et du tresseur de nattes.

Tais-toi, Hafez, et garde ces pointes pareilles à l'or rouge,
car le faux-monnayeur de la ville est le changeur.