Ghasel 450

روزگاری‌ست که ما را نگران می‌داری
مخلصان را نه به وضع دگران می‌داری

گوشهٔ چشم رضایی به منت باز نشد
این چنین عزت صاحب‌نظران می‌داری؟

ساعد آن به که بپوشی تو چو از بهر نگار
دست در خون دل پرهنران می‌داری

نه گل از دست غمت رست و نه بلبل در باغ
همه را نعره‌زنان جامه‌دران می‌داری

ای که در دلق ملمع طلبی نقد حضور
چشم سری عجب از بی‌خبران می‌داری؟

چون تویی نرگس باغ نظر ای چشم و چراغ
سر چرا بر من دل‌خسته گران می‌داری؟

گوهر جام‌جم از کان جهانی دگر است
تو تمنا ز گل کوزه‌گران می‌داری

پدر تجربه ای دل تویی آخر ز چه روی
طمع مهر و وفا زین پسران می‌داری؟

کیسهٔ سیم و زرت پاک بباید پرداخت
این طمع‌ها که تو از سیم‌بران می‌داری

گر چه رندی و خرابی گنه ماست، ولی
عاشقی گفت که تو بنده بر آن می‌داری

مگذران روز سلامت به ملامت حافظ
چه توقع ز جهان گذران می‌داری؟

Seit langem hältst du uns in Sorge;
deine Aufrichtigen behandelst du nicht wie die anderen.

Kein Augenwinkel der Zustimmung öffnete sich mir;
hältst du so die Leute mit Einsicht in Ehren?

Besser, du verhüllst deinen Unterarm, da du, um ihn zu färben,
die Hand im Herzblut der Begabten hältst.

Weder Rose noch Nachtigall im Garten entkamen dem Kummer um dich;
du hältst sie alle schreiend und die Kleider zerreißend.

O du, der du in der geflickten Kutte die Münze der Gegenwart suchst,
seltsam, dass du von den Ahnungslosen ein Auge für das Geheimnis erwartest.

Da du die Narzisse im Garten des Blicks bist, o Auge und Licht,
warum hältst du den Kopf so stolz vor mir, dem Herzensmüden?

Das Juwel von Dschamschids Becher stammt aus der Mine einer anderen Welt;
du verlangst es vom Lehm der Töpfer.

Du bist der Vater der Erfahrung, o Herz; aus welchem Grund also
erwartest du Liebe und Treue von diesen Knaben?

Deinen Beutel voll Silber und Gold wirst du ganz leeren müssen
bei solchen Hoffnungen, die du auf die Silberleibigen setzt.

Sind Rend-Wesen und Verfall auch unsere Sünde, so
sagte doch ein Liebender, dass du den Diener dabei hältst.

Verbring den Tag des Wohlseins nicht mit Tadel, Hafis;
was erwartest du von einer Welt, die vergeht?