Ghazal 450

روزگاری‌ست که ما را نگران می‌داری
مخلصان را نه به وضع دگران می‌داری

گوشهٔ چشم رضایی به منت باز نشد
این چنین عزت صاحب‌نظران می‌داری؟

ساعد آن به که بپوشی تو چو از بهر نگار
دست در خون دل پرهنران می‌داری

نه گل از دست غمت رست و نه بلبل در باغ
همه را نعره‌زنان جامه‌دران می‌داری

ای که در دلق ملمع طلبی نقد حضور
چشم سری عجب از بی‌خبران می‌داری؟

چون تویی نرگس باغ نظر ای چشم و چراغ
سر چرا بر من دل‌خسته گران می‌داری؟

گوهر جام‌جم از کان جهانی دگر است
تو تمنا ز گل کوزه‌گران می‌داری

پدر تجربه ای دل تویی آخر ز چه روی
طمع مهر و وفا زین پسران می‌داری؟

کیسهٔ سیم و زرت پاک بباید پرداخت
این طمع‌ها که تو از سیم‌بران می‌داری

گر چه رندی و خرابی گنه ماست، ولی
عاشقی گفت که تو بنده بر آن می‌داری

مگذران روز سلامت به ملامت حافظ
چه توقع ز جهان گذران می‌داری؟

Voilà longtemps que tu nous tiens dans l'inquiétude ;
tu ne traites pas tes fidèles à la manière des autres.

Pas un coin d'œil approbateur ne s'est ouvert vers moi ;
est-ce ainsi que tu honores les gens de regard ?

Mieux vaut couvrir ton avant-bras, puisque, pour le teindre,
tu trempes la main dans le sang du cœur des gens de talent.

Ni la rose ni le rossignol du jardin n'ont échappé à ton chagrin ;
tu les tiens tous criant et déchirant leurs vêtements.

Ô toi qui cherches dans le froc rapiécé la monnaie de la présence,
il est étrange que tu attendes des ignorants l'œil du secret.

Puisque tu es le narcisse du jardin du regard, ô œil et lampe,
pourquoi tiens-tu la tête si hautaine devant moi, au cœur meurtri ?

Le joyau de la coupe de Jamshid vient de la mine d'un autre monde ;
tu le demandes à l'argile des potiers.

Tu es le père de l'expérience, ô cœur ; alors pour quelle raison
attends-tu amour et fidélité de ces garçons ?

Il faudra vider tout à fait ta bourse d'argent et d'or,
avec ces espoirs que tu mets dans les corps d'argent.

Bien que le libertinage et la ruine soient notre faute,
un amoureux a dit que c'est toi qui y tiens ton serviteur.

Ne passe pas le jour du salut dans le blâme, Hafez ;
qu'attends-tu d'un monde qui passe ?