Ghazal 451

خوش کرد یاوری فلکت روز داوری
تا شکر چون کنی و چه شکرانه آوری

آن کس که اوفتاد خدایش گرفت دست
گو بر تو باد تا غم افتادگان خوری

در کوی عشق شوکت شاهی نمی‌خرند
اقرار بندگی کن و اظهار چاکری

ساقی به مژدگانی عیش از درم درآی
تا یک دم از دلم غم دنیا به در بری

در شاه‌راه جاه و بزرگی خطر بسی‌ست
آن به کز این گریوه سبک‌بار بگذری

سلطان و فکر لشکر و سودای تاج و گنج
درویش و امن خاطر و کنج قلندری

یک حرف صوفیانه بگویم اجازت است؟
ای نور دیده صلح به از جنگ و داوری

نیل مراد بر حسب فکر و همت است
از شاه نذر خیر و ز توفیق یاوری

حافظ غبار فقر و قناعت ز رخ مشوی
کاین خاک بهتر از عمل کیمیاگری

Il cielo ti ha ben aiutato nel giorno del giudizio;
vediamo come rendi grazie e quale offerta porti.

A chi è caduto, Dio ha preso la mano;
di': tocca dunque a te prenderti cura dei caduti.

Nel vicolo dell'amore non comprano il fasto dei re;
confessa di essere schiavo e dichiarati servitore.

Coppiere, entra dalla mia porta con la buona novella del piacere,
per togliere un momento dal mio cuore la pena del mondo.

Sulla strada maestra del rango e della grandezza i pericoli sono molti;
meglio valicare questo passo con carico leggero.

Al sultano il pensiero dell'esercito e la brama di corona e tesoro;
al derviscio la pace dell'animo e l'angolo del vagabondo.

Dico una parola alla maniera dei sufi? Col tuo permesso:
o luce dei miei occhi, la pace è meglio della guerra e della contesa.

Raggiungere la meta dipende dal pensiero e dalla risoluzione;
dal re, il voto del bene; dalla grazia, l'aiuto.

Hafez, non lavare dal tuo volto la polvere della povertà e della contentezza,
perché questa polvere è meglio dell'opera dell'alchimista.