Ghasel 453

ای که دایم به خویش مغروری
گر تو را عشق نیست معذوری

گرد دیوانگان عشق مگرد
که به عقل عقیله مشهوری

مستی عشق نیست در سر تو
رو که تو مست آب انگوری

روی زرد است و آه دردآلود
عاشقان را دوای رنجوری

بگذر از نام و ننگ خود حافظ
ساغر می‌ طلب که مخموری

O du, der du immer auf dich selbst stolz bist,
wenn du keine Liebe hast, bist du entschuldigt.

Geh nicht um die Verrückten der Liebe herum,
denn du bist für deine kluge Vernunft berühmt.

Der Rausch der Liebe ist nicht in deinem Kopf;
geh, denn du bist trunken vom Saft der Traube.

Ein gelbes Gesicht und ein schmerzvoller Seufzer
sind den Liebenden die Arznei ihres Leidens.

Geh über deinen Namen und deine Schande hinweg, Hafis;
verlange den Becher Wein, denn du schmachtest.