Ghazal 455

عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی
ای پسر جام می‌ام ده که به پیری برسی

چه شکرهاست در این شهر که قانع شده‌اند
شاه‌بازان طریقت به مقام مگسی

دوش در خیل غلامان درش می‌رفتم
گفت: «ای عاشق بیچاره تو باری چه کسی؟»

با دل خون‌شده چون نافه خوشش باید بود
هر که مشهور جهان گشت به مشکین‌نفسی

لمع البرق من الطور و آنست به
فلعلی لک آت بشهاب قبس

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
وه که بس بی‌خبر از غلغل چندین جرسی

بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن
حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی

تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرم
جان نهادیم بر آتش ز پی خوش‌نفسی

چند پوید به هوای تو ز هر سو حافظ
یسر الله طریقا بک یا ملتمسی

La vie a passé dans la stérilité et les caprices ;
garçon, donne-moi la coupe de vin, et puisses-tu atteindre la vieillesse.

Quel sucre y a-t-il donc dans cette ville, pour que
les faucons royaux de la Voie se soient contentés du rang de la mouche ?

Hier soir j'allais parmi la troupe des esclaves de sa porte ;
il dit : « Ô pauvre amoureux, et toi, qui es-tu donc ? »

Le cœur changé en sang, comme la poche de musc, il faut être content,
quand on est devenu célèbre au monde pour un souffle de musc.

L'éclair a brillé du Sinaï, et je l'ai aperçu ;
peut-être t'en rapporterai-je un tison ardent.

La caravane est partie, et toi tu dors, le désert devant toi ;
hélas, que tu es sourd au vacarme de tant de clochettes.

Ouvre tes ailes et lance ton cri de l'arbre Touba ;
il est dommage qu'un oiseau tel que toi soit captif d'une cage.

Pour saisir un instant, tel l'encensoir, le pan de la robe de l'aimé,
nous avons mis notre âme sur le feu, en quête d'un doux souffle.

Jusqu'à quand Hafez courra-t-il de tous côtés par désir de toi ?
Que Dieu rende aisé un chemin vers toi, ô toi que j'implore.