Ghasel 456

نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی
که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش
که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

چنگ در پرده همین می‌دهدت پند ولی
وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی

در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است
حیف باشد که ز کار همه غافل باشی

نقد عمرت ببرد غصهٔ دنیا به گزاف
گر شب و روز در این قصهٔ مشکل باشی

گر چه راهی‌ست پر از بیم ز ما تا بر دوست
رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد
صید آن شاهد مطبوع‌شمایل باشی

Es ist Frühling: Bemühe dich, frohen Herzens zu sein,
denn viele Rosen blühen wieder, wenn du im Lehm liegst.

Ich sage dir nicht, mit wem du jetzt sitzen und was du trinken sollst,
denn das weißt du selbst, wenn du klug und verständig bist.

Die Harfe gibt dir in ihrer Weise denselben Rat, doch
die Predigt nützt dir erst, wenn du empfänglich bist.

Auf der Wiese ist jedes Blatt das Buch eines anderen Zustands;
schade wäre es, wenn dir das Tun von allen entginge.

Der Kummer um die Welt raubt dir die Münze des Lebens umsonst,
wenn du Tag und Nacht in dieser schwierigen Geschichte steckst.

Ist der Weg von uns zum Freund auch voller Furcht,
das Gehen ist leicht, wenn du die Stationen kennst.

Hafis, wenn dir Hilfe von deinem hohen Glück zuteilwird,
wirst du die Beute jener Schönen von gefälliger Gestalt.