Ghazal 456

نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی
که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش
که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

چنگ در پرده همین می‌دهدت پند ولی
وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی

در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است
حیف باشد که ز کار همه غافل باشی

نقد عمرت ببرد غصهٔ دنیا به گزاف
گر شب و روز در این قصهٔ مشکل باشی

گر چه راهی‌ست پر از بیم ز ما تا بر دوست
رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد
صید آن شاهد مطبوع‌شمایل باشی

It is early spring: strive to be glad of heart,
for many a rose will bloom again when you are in the clay.

I do not tell you with whom to sit now, or what to drink,
for you know that yourself, if you are sharp and wise.

The harp, in its own mode, gives you this same advice, but
preaching does you good only when you are fit to receive it.

In the meadow every leaf is the book of a different state;
it would be a pity for you to be unaware of what all of them are about.

Grief for the world will carry off the coin of your life for nothing,
if you are caught up night and day in this hard story.

Though the road from us to the friend is full of fear,
the going is easy if you know the halting places.

Hafez, if help comes to you from your high fortune,
you will be the prey of that beauty of pleasing form.