Ghazal 456

نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی
که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش
که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

چنگ در پرده همین می‌دهدت پند ولی
وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی

در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است
حیف باشد که ز کار همه غافل باشی

نقد عمرت ببرد غصهٔ دنیا به گزاف
گر شب و روز در این قصهٔ مشکل باشی

گر چه راهی‌ست پر از بیم ز ما تا بر دوست
رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد
صید آن شاهد مطبوع‌شمایل باشی

C'est le printemps nouveau : efforce-toi d'avoir le cœur content,
car bien des roses refleuriront quand tu seras dans l'argile.

Je ne te dis pas avec qui t'asseoir à présent ni que boire,
car tu le sais toi-même, si tu es fin et sensé.

La harpe, dans son mode, te donne ce même conseil, mais
le sermon ne te profite que si tu es apte à le recevoir.

Dans la prairie, chaque feuille est le livre d'un autre état ;
il serait dommage que tu ignores l'affaire de toutes.

Le chagrin du monde emportera pour rien la monnaie de ta vie,
si nuit et jour tu es pris dans cette histoire difficile.

Bien que le chemin de nous à l'ami soit plein de crainte,
la marche est aisée si tu connais les étapes.

Hafez, si le secours te vient de ta haute fortune,
tu seras la proie de cette beauté aux formes charmantes.