Ghazal 457

هزار جهد بکردم که یار من باشی
مرادبخش دل بی‌قرار من باشی

چراغ دیدهٔ شب‌زنده‌دار من گردی
انیس خاطر امیدوار من باشی

چو خسروان ملاحت، به بندگان نازند
تو در میانه، خداوندگار من باشی

از آن عقیق که خونین‌دلم ز عشوهٔ او
اگر کنم گله‌ای غم‌گسار من باشی

در آن چمن که بتان، دست عاشقان گیرند
گرت ز دست برآید، نگار من باشی

شبی به کلبهٔ احزان عاشقان آیی
دمی انیس دل سوگوار من باشی

شود غزالهٔ خورشید، صید لاغر من
گر آهویی چو تو یک دم، شکار من باشی

سه بوسه کز دو لبت، کرده‌ای وظیفهٔ من
اگر ادا نکنی، قرض‌دار من باشی

من این مراد ببینم به خود که نیم‌شبی
به جای اشک روان، در کنار من باشی

من ار چه حافظ شهرم، جویی نمی‌ارزم
مگر تو از کرم خویش، یار من باشی

J'ai fait mille efforts pour que tu sois mon ami,
pour que tu combles le vœu de mon cœur sans repos.

Pour que tu deviennes la lampe de mon œil qui veille la nuit,
et le compagnon de mon esprit plein d'espoir.

Quand les rois de la grâce font les fiers devant leurs esclaves,
pour qu'au milieu d'eux tu sois mon seigneur.

De cette cornaline dont la coquetterie m'ensanglante le cœur,
si je me plains, pour que tu sois mon consolateur.

Dans cette prairie où les idoles prennent la main des amants,
si cela est en ton pouvoir, pour que tu sois mon aimé.

Pour qu'une nuit tu viennes à la cabane des chagrins des amants,
et sois un instant le compagnon de mon cœur en deuil.

La gazelle du soleil serait pour moi une maigre proie,
si une biche telle que toi était, un instant, mon gibier.

Les trois baisers que, de tes deux lèvres, tu m'as assignés :
si tu ne t'en acquittes pas, tu resteras mon débiteur.

Puissé-je voir pour moi ce vœu accompli : qu'à minuit,
à la place des larmes qui coulent, tu sois à mes côtés.

Bien que je sois le Hafez de la ville, je ne vaux pas un grain d'orge,
à moins que toi, par ta propre générosité, tu ne sois mon ami.