Ghazal 458

ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی

در مقامی که صدارت به فقیران بخشند
چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

نقطهٔ عشق نمودم به تو هان سهو مکن
ور نه چون بنگری از دایره بیرون باشی

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟

تاج شاهی طلبی، گوهر ذاتی بنمای
ور خود از تخمهٔ جمشید و فریدون باشی

ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان
چند و چند از غم ایام جگرخون باشی؟

حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر این است
هیچ خوش‌دل نپسندد که تو محزون باشی

Ô cœur, à l'instant où tu es ruiné par le vin couleur de rose,
sans or ni trésor tu as cent fois la pompe de Coré.

Dans le lieu où l'on donne la place d'honneur aux pauvres,
j'attends que tu surpasses tous les autres en rang.

Sur le chemin de la demeure de Layla, où sont des périls,
la condition du premier pas est que tu sois Majnun.

Je t'ai montré le point de l'amour : prends garde, ne te trompe pas,
sinon, quand tu regarderas, tu seras hors du cercle.

La caravane est partie, et tu dors, le désert devant toi ;
quand partiras-tu ? À qui demanderas-tu la route ? Que feras-tu ? Que deviendras-tu ?

Si tu cherches la couronne royale, montre un joyau de ta propre nature,
fusses-tu de la semence de Jamshid et de Fereydun.

Bois une coupe et jette la dernière gorgée aux cieux ;
jusqu'à quand, jusqu'à quand auras-tu le cœur en sang du chagrin des jours ?

Hafez, ne te plains pas de la pauvreté, car si tels sont tes vers,
nul cœur content n'approuverait que tu sois triste.