Ghasel 459

زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی
خط بر صحیفهٔ گل و گلزار می‌کشی

اشک حرم‌نشین نهان‌خانهٔ مرا
زان سوی هفت‌پرده به بازار می‌کشی

کاهل روی چو باد صبا را به بوی زلف
هر دم به قید سلسله در کار می‌کشی

هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست
از خلوتم به خانهٔ خمار می‌کشی

گفتی سر تو بستهٔ فتراک ما شود
سهل است اگر تو زحمت این بار می‌کشی

با چشم و ابروی تو چه تدبیر دل کنم؟
وه زین کمان که بر من بیمار می‌کشی

بازآ که چشم بد ز رخت دفع می‌کند
ای تازه گل که دامن از این خار می‌کشی

حافظ دگر چه می‌طلبی از نعیم دهر
می می‌خوری و طرهٔ دلدار می‌کشی

Mit diesem schönen Schriftzug, den du auf die Rose deiner Wange ziehst,
ziehst du einen Strich durch das Blatt von Rose und Rosengarten.

Meine Träne, die zurückgezogen in der verborgenen Kammer wohnte,
zerrst du von jenseits der sieben Schleier auf den Markt.

Einen, der so langsam geht wie der Ostwind, ziehst du mit dem Duft der Locke
jeden Augenblick durch die Fessel der Kette in den Dienst.

Jeden Augenblick ziehst du mich im Gedenken an jene weinrote Lippe und das trunkene Auge
aus meiner Abgeschiedenheit ins Haus des Weinhändlers.

Du sagtest: »Dein Kopf wird an unseren Sattelriemen gebunden.«
Das ist leicht, wenn du die Mühe dieser Last auf dich nimmst.

Welchen Rat finde ich gegen dein Auge und deine Braue für mein Herz?
Ach, dieser Bogen, den du auf mich Kranken spannst.

Komm zurück, denn es wehrt den bösen Blick von deinem Gesicht ab,
o frische Rose, die den Saum von diesem Dorn wegzieht.

Hafis, was verlangst du noch von den Gaben der Welt?
Du trinkst Wein und ziehst an der Stirnlocke des Geliebten.