Ghazal 459

زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی
خط بر صحیفهٔ گل و گلزار می‌کشی

اشک حرم‌نشین نهان‌خانهٔ مرا
زان سوی هفت‌پرده به بازار می‌کشی

کاهل روی چو باد صبا را به بوی زلف
هر دم به قید سلسله در کار می‌کشی

هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست
از خلوتم به خانهٔ خمار می‌کشی

گفتی سر تو بستهٔ فتراک ما شود
سهل است اگر تو زحمت این بار می‌کشی

با چشم و ابروی تو چه تدبیر دل کنم؟
وه زین کمان که بر من بیمار می‌کشی

بازآ که چشم بد ز رخت دفع می‌کند
ای تازه گل که دامن از این خار می‌کشی

حافظ دگر چه می‌طلبی از نعیم دهر
می می‌خوری و طرهٔ دلدار می‌کشی

With this fine script that you draw on the rose of your cheek,
you draw a line through the page of the rose and the rose garden.

My tear, which lived secluded in the hidden chamber,
you drag from behind the seven veils out into the market.

One as slow of pace as the east wind, with the scent of your tress,
you draw into service every moment by the bond of a chain.

Every moment, in memory of that wine-red lip and drunken eye,
you draw me out of my retreat to the house of the wine seller.

You said: "Your head shall be tied to our saddle-strap."
That is easy, if you will take the trouble of the load.

Against your eye and eyebrow what plan can I make for my heart?
Alas for this bow that you draw on me, a sick man.

Come back, for it turns the evil eye away from your face,
O fresh rose who draw your skirt away from this thorn.

Hafez, what more do you ask of the bounty of the world?
You drink wine, and you draw the forelock of the beloved.