Gazal 459

زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی
خط بر صحیفهٔ گل و گلزار می‌کشی

اشک حرم‌نشین نهان‌خانهٔ مرا
زان سوی هفت‌پرده به بازار می‌کشی

کاهل روی چو باد صبا را به بوی زلف
هر دم به قید سلسله در کار می‌کشی

هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست
از خلوتم به خانهٔ خمار می‌کشی

گفتی سر تو بستهٔ فتراک ما شود
سهل است اگر تو زحمت این بار می‌کشی

با چشم و ابروی تو چه تدبیر دل کنم؟
وه زین کمان که بر من بیمار می‌کشی

بازآ که چشم بد ز رخت دفع می‌کند
ای تازه گل که دامن از این خار می‌کشی

حافظ دگر چه می‌طلبی از نعیم دهر
می می‌خوری و طرهٔ دلدار می‌کشی

Con este hermoso trazo que dibujas sobre la rosa de tu mejilla,
tachas la página de la rosa y de la rosaleda.

Mi lágrima, recluida en la cámara secreta,
la arrastras desde detrás de los siete velos hasta el mercado.

Al que anda lento como el viento del este, con el aroma de tu rizo,
lo arrastras a cada instante al trabajo con el lazo de la cadena.

A cada instante, en recuerdo de aquel labio color de vino y aquel ojo ebrio,
me arrastras de mi retiro a la casa del vinatero.

Dijiste: «Tu cabeza quedará atada a la correa de nuestra silla».
Fácil es, si te tomas la molestia de esa carga.

Con tu ojo y tu ceja, ¿qué remedio daré a mi corazón?
Ay de este arco que tensas contra mí, enfermo.

Vuelve, que aparta el mal de ojo de tu rostro,
oh rosa fresca que retiras la falda de esta espina.

Hafez, ¿qué más pides a los bienes del mundo?
Bebes vino y tiras del mechón del amado.