Ghazal 45

در این زمانه، رفیقی که خالی از خلل است
صراحی می ناب و سفینهٔ غزل است

جریده رو که گذرگاه عافیت، تنگ است
پیاله گیر که عمر عزیز، بی‌بدل است

نه من ز بی‌عملی، در جهان، ملولم و بس
ملالت علما هم ز علم بی‌عمل است

به چشم عقل در این رهگذار پرآشوب
جهان و کار جهان، بی‌ثبات و بی‌محل است

بگیر طرهٔ مه‌چهره‌ای و قصه مخوان
که سعد و نحس ز تأثیر زهره و زحل است

دلم، امید فراوان به وصل روی تو داشت
ولی اجل به ره عمر، رهزن امل است

به هیچ دور نخواهند یافت هشیارش
چنین که «حافظ» ما، مست بادهٔ ازل است

In this age, the friend who is free of fault
is a flask of pure wine and a book of ghazals.

Travel alone, for the passage to safety is narrow;
take up the cup, for dear life has no substitute.

I am not the only one in the world weary of doing nothing;
the weariness of the learned, too, comes from knowledge without action.

To the eye of reason, on this troubled thoroughfare,
the world and its affairs have no permanence and no standing.

Take hold of the tress of a moon-faced one and tell no tales
that good and ill luck come from the influence of Venus and Saturn.

My heart had great hope of union with your face,
but on the road of life death is the highwayman of hope.

In no age will they find him sober,
so drunk is our Hafez on the wine of eternity.