Ghazal 460

سلیمی منذ حلت بالعراق
ألاقی من نواها ما ألاقی

الا ای ساروان منزل دوست
إلی رکبانکم طال اشتیاقی

خرد در زنده‌رود انداز و می نوش
به گلبانگ جوانان عراقی

ربیع العمر فی مرعی حماکم
حماک الله یا عهد التلاقی

بیا ساقی بده رطل گرانم
سقاک الله من کأس دهاق

جوانی باز می‌آرد به یادم
سماع چنگ و دست افشان ساقی

می باقی بده تا مست و خوشدل
به یاران برفشانم عمر باقی

درونم خون شد از نادیدن دوست
ألا تعسا لأیام الفراق

دموعی بعدکم لا تحقروها
فکم بحر عمیق من سواق

دمی با نیکخواهان متفق باش
غنیمت دان امور اتفاقی

بساز ای مطرب خوشخوان خوشگو
به شعر فارسی، صوت عراقی

عروسی بس خوشی ای دختر رز
ولی گه گه سزاوار طلاقی

مسیحای مجرد را برازد
که با خورشید سازد هم‌وثاقی

وصال دوستان روزی ما نیست
بخوان حافظ غزل‌های فراقی

Depuis que Sulayma s'est établie en Irak,
j'endure de son éloignement ce que j'endure.

Ô chamelier en route vers la halte de l'ami,
mon désir de vos cavaliers s'est fait long.

Jette la raison dans le Zayandeh Rud et bois du vin
aux cris joyeux des jeunes gens d'Irak.

Le printemps de la vie est dans le pâturage de votre enclos ;
que Dieu te garde, ô temps de la rencontre.

Viens, échanson, donne-moi la lourde mesure ;
que Dieu t'abreuve d'une coupe débordante.

La jeunesse me revient en mémoire
au son de la harpe et à la main dansante de l'échanson.

Donne le vin qui reste, afin qu'ivre et le cœur content
je dépense pour les amis la vie qui me reste.

Mon cœur s'est fait sang de ne pas voir l'ami ;
malheur aux jours de la séparation.

Ne méprisez pas mes larmes depuis votre départ ;
que de mers profondes sont nées de ruisseaux.

Sois un instant d'accord avec ceux qui te veulent du bien ;
tiens ces rencontres pour un gain.

Accorde, ô ménestrel au beau chant et au beau dire,
un air d'Irak à des vers persans.

Tu es une épouse bien agréable, ô fille de la vigne,
mais de temps à autre tu mérites la répudiation.

Il sied au Messie dégagé de tout lien
de partager le logis du soleil.

L'union des amis n'est pas notre lot ;
Hafez, chante les ghazals de la séparation.