Ghazal 461

کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی
بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی

بسا که گفته‌ام از شوق با دو دیدهٔ خود
أیا منازل سلمی فأین سلماک؟

عجیب واقعه‌ای و غریب حادثه‌ای
أنا اصطبرت قتیلا و قاتلی شاکی

که را رسد که کند عیب دامن پاکت؟
که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی

ز خاک پای تو داد آب، روی لاله و گل
چو کلک صنع رقم زد به آبی و خاکی

صبا عبیرفشان گشت ساقیا برخیز
و هات شمسة کرم مطیب زاکی

دع التکاسل تغنم فقد جری مثل
که زاد راهروان چستی است و چالاکی

اثر نماند ز من، بی شمایلت، آری
أری مآثر محیای من محیاک

ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند؟
که همچو صنع خدایی ورای ادراکی

J'ai écrit l'histoire de mon désir tandis que mes yeux pleuraient ;
viens, car sans toi le chagrin m'a mis à bout de vie.

Bien souvent, dans mon désir, j'ai dit à mes deux yeux :
« Ô demeures de Salma, où donc est votre Salma ? »

C'est un événement étrange et un fait singulier :
moi, le tué, j'ai patienté, et c'est mon meurtrier qui se plaint.

À qui revient-il de trouver à redire à ta robe pure ?
Car tu es pur comme la goutte tombée sur un pétale de rose.

De la poussière de ton pied la tulipe et la rose ont reçu leur éclat,
quand le calame de la création traça son dessin sur l'eau et la terre.

Le vent d'est répand l'ambre ; échanson, lève-toi,
et apporte le soleil de la vigne, parfumé et pur.

Laisse la paresse et tu gagneras, car le proverbe court :
le viatique des voyageurs est la promptitude et l'agilité.

Aucune trace de moi ne reste sans ta figure ; oui,
je vois dans ton visage les marques de ma propre vie.

Comment Hafez parlerait-il pour décrire ta beauté ?
Car, tel l'ouvrage de Dieu, tu es au-delà de l'entendement.