Ghasel 462

یا مبسما یحاکي درجا من اللآلي
یا رب چه درخور آمد گردش خط هلالی

حالی خیال وصلت خوش می‌دهد فریبم
تا خود چه نقش بازد این صورت خیالی

می ده که گرچه گشتم نامه‌سیاه عالم
نومید کی توان بود از لطف لایزالی

ساقی بیار جامی و از خلوتم برون کش
تا در به در بگردم قلاش و لاابالی

از چار چیز مگذر گر عاقلی و زیرک
امن و شراب بی‌غش، معشوق و جای خالی

چون نیست نقش دوران در هیچ حال ثابت
حافظ مکن شکایت تا می خوریم حالی

صافیست جام خاطر در دور آصف عهد
قم فاسقني رحیقا أصفی من الزلال

الملک قد تباهی من جده و جده
یا رب که جاودان باد این قدر و این معالی

مسندفروز دولت، کان شکوه و شوکت
برهان ملک و ملت بونصر بوالمعالی

O lächelnder Mund, der einem Perlenkästchen gleicht,
o Herr, wie gut steht ihm die Rundung des sichelförmigen Flaums.

Vorerst täuscht mich das Trugbild der Vereinigung mit dir auf angenehme Weise;
sehen wir, welches Spiel dieses erdachte Bild noch treibt.

Gib Wein, denn habe ich auch das schwärzeste Buch der Welt,
wie könnte man an der nie endenden Gnade verzweifeln?

Schenke, bring einen Becher und zieh mich aus meiner Abgeschiedenheit,
damit ich von Tür zu Tür ziehe, ein Landstreicher ohne Sorge.

Geh an vier Dingen nicht vorbei, wenn du klug und gewitzt bist:
Sicherheit, unvermischter Wein, ein Geliebter und ein stiller Ort.

Da das Muster der Zeit in keinem Zustand fest ist,
Hafis, klage nicht: Lass uns vorerst Wein trinken.

Der Becher des Sinns ist klar in der Zeit des Wesirs unserer Tage;
steh auf und gib mir einen Wein zu trinken, reiner als klares Wasser.

Das Reich rühmte sich seines Glücks und seines Bemühens;
o Herr, ewig mögen dieser Rang und diese Hoheit währen.

Leuchte auf dem Sitz des Glücks, Mine von Pracht und Hoheit,
Beweis für Reich und Glauben, Bu Nasr Abu'l-Ma'ali.