Ghazal 467

زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی
گر چه ماه رمضان است بیاور جامی

روزها رفت که دست من مسکین نگرفت
زلف شمشادقدی، ساعد سیم‌اندامی

روزه هر چند که مهمان عزیز است ای دل
صحبتش موهبتی دان و شدن، انعامی

مرغ زیرک به در خانقه اکنون نپرد
که نهاده‌ست به هر مجلس وعظی دامی

گله از زاهد بدخو نکنم؛ رسم این است
که چو صبحی بدمد، در پی‌اش افتد شامی

یار من چون بخرامد به تماشای چمن
برسانش ز من ای پیک صبا پیغامی

آن حریفی که شب و روز می صاف کشد
بود آیا که کند یاد ز دردآشامی؟

حافظا گر ندهد داد دلت آصف عهد
کام دشوار به دست آوری از خودکامی

Of that wine of love by which every raw one is ripened,
though it is the month of Ramadan, bring a cup.

Days have gone by in which my poor hand has not held
the tress of one of boxwood stature, the forearm of one of silver body.

Although the fast is a dear guest, O heart,
count its company a gift, and its going a favour.

The clever bird does not fly to the door of the dervish lodge now,
for at every gathering for preaching a snare has been set.

I make no complaint of the ill-tempered ascetic; the custom is
that when a morning breaks, an evening comes after it.

When my friend goes strolling to look at the meadow,
carry him a message from me, O messenger east wind.

That companion who drinks clear wine night and day:
will he ever remember one who drinks the dregs?

Hafez, if the vizier of the age does not do justice to your heart,
you will hardly win your desire by your own will.