Gazal 468

که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟
که به کوی می‌فروشان دو هزار جم به جامی

شده‌ام خراب و بدنام و هنوز امیدوارم
که به همت عزیزان برسم به نیک‌نامی

تو که کیمیافروشی نظری به قلب ما کن
که بضاعتی نداریم و فکنده‌ایم دامی

عجب از وفای جانان که عنایتی نفرمود
نه به نامه‌ای پیامی نه به خامه‌ای سلامی

اگر این شراب خام است اگر آن حریف پخته
به هزار بار بهتر ز هزار پخته خامی

ز رهم میفکن ای شیخ به دانه‌های تسبیح
که چو مرغ، زیرک افتد نفتد به هیچ دامی

سر خدمت تو دارم بخرم به لطف و مفروش
که چو بنده کمتر افتد به مبارکی غلامی

به کجا برم شکایت؟ به که گویم این حکایت؟
که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی

بگشای تیر مژگان و بریز خون حافظ
که چنان کشنده‌ای را نکند کس انتقامی

¿Quién llevará a los reyes un mensaje de mí, mendigo:
que en la calleja de los vinateros dos mil Jamshid valen una copa?

Me he vuelto arruinado y de mala fama, y aún espero
que, por la resolución de los queridos, llegaré al buen nombre.

Tú que vendes el elixir, echa una mirada a nuestra moneda falsa,
que no tenemos caudal y hemos tendido un lazo.

Me asombra la fidelidad del amado, que no mostró favor alguno:
ni mensaje por carta, ni saludo por la pluma.

Sea este vino verde o aquel compañero maduro,
mil veces mejor que mil maduros es uno verde.

No me apartes de mi camino, oh jeque, con las cuentas del rosario,
que cuando un pájaro es sagaz no cae en lazo alguno.

Tengo intención de servirte: cómprame con bondad y no me vendas,
que pocas veces toca un esclavo de tan buen agüero como este siervo.

¿Adónde llevaré mi queja? ¿A quién contaré este relato?
Que tu labio era nuestra vida, y no tuviste duración.

Dispara la flecha de tus pestañas y derrama la sangre de Hafez,
que de un matador como tú nadie toma venganza.