Ghazal 468

که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟
که به کوی می‌فروشان دو هزار جم به جامی

شده‌ام خراب و بدنام و هنوز امیدوارم
که به همت عزیزان برسم به نیک‌نامی

تو که کیمیافروشی نظری به قلب ما کن
که بضاعتی نداریم و فکنده‌ایم دامی

عجب از وفای جانان که عنایتی نفرمود
نه به نامه‌ای پیامی نه به خامه‌ای سلامی

اگر این شراب خام است اگر آن حریف پخته
به هزار بار بهتر ز هزار پخته خامی

ز رهم میفکن ای شیخ به دانه‌های تسبیح
که چو مرغ، زیرک افتد نفتد به هیچ دامی

سر خدمت تو دارم بخرم به لطف و مفروش
که چو بنده کمتر افتد به مبارکی غلامی

به کجا برم شکایت؟ به که گویم این حکایت؟
که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی

بگشای تیر مژگان و بریز خون حافظ
که چنان کشنده‌ای را نکند کس انتقامی

Qui portera aux rois un message de moi, le mendiant :
que dans la ruelle des marchands de vin deux mille Jamshid valent une coupe ?

Je suis devenu ruiné et mal famé, et j'espère encore
que, par la résolution des êtres chers, j'atteindrai un bon renom.

Toi qui vends l'élixir, jette un regard sur notre fausse monnaie,
car nous n'avons pas de capital et nous avons tendu un piège.

Je m'étonne de la fidélité de l'aimé, qui n'a montré aucune faveur :
ni un message par lettre, ni un salut par le calame.

Que ce vin soit vert ou que ce compagnon soit mûr,
un seul vert vaut mille fois mieux que mille mûrs.

Ne me détourne pas de ma route, ô cheikh, avec les grains du chapelet,
car lorsqu'un oiseau est avisé, il ne tombe dans aucun piège.

J'ai l'intention de te servir : achète-moi par bonté et ne me vends pas,
car il échoit rarement un esclave d'aussi bon augure que ce serviteur.

Où porterai-je ma plainte ? À qui dirai-je ce récit ?
Que ta lèvre était notre vie, et que tu n'as pas duré.

Décoche la flèche de tes cils et répands le sang de Hafez,
car d'un tel meurtrier nul ne tire vengeance.