Ghasel 470

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت:
«صعب‌روزی، بوالعجب‌کاری، پریشان‌عالمی»

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل
شاه ترکان فارغ است از حال ما، کو رستمی؟

در طریق عشق‌بازی امن و آسایش بلاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
رهروی باید جهان‌سوزی نه خامی بی‌غمی

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم
کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق
کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی

Meine Brust ist randvoll mit Schmerz: Ach, eine Salbe!
Mein Herz ist vor Einsamkeit am Ende: Um Gottes willen, ein Gefährte!

Wer kann von der schnell laufenden Sphäre Ruhe erwarten?
Schenke, gib mir einen Becher, damit ich einen Augenblick ruhe.

Ich sagte zu einem Klugen: »Sieh diese Zustände an.« Er lachte und sagte:
»Ein harter Tag, eine seltsame Sache, eine verwirrte Welt.«

Ich verbrannte im Brunnen der Geduld für jene Kerze von Tschigil;
der König der Türken kümmert sich nicht um unseren Zustand: Wo ist ein Rostam?

Auf dem Weg des Liebesspiels sind Sicherheit und Ruhe ein Unheil;
wund sei das Herz, das bei deinem Schmerz eine Salbe will.

Die Leute des Wohllebens haben keinen Zugang zur Gasse der Rends;
es braucht einen Wanderer, der die Welt verbrennt, keinen Unreifen ohne Kummer.

Ein wahrer Mensch ist in dieser Welt aus Erde nicht zu finden;
man muss eine andere Welt bauen und einen Menschen von Neuem.

Steh auf, lass uns das Herz jenem Türken von Samarkand geben,
von dessen Hauch der Duft des Flusses Muliyan herweht.

Was wiegt das Weinen des Hafis vor der Selbstgenügsamkeit der Liebe?
Denn in diesem Meer erscheinen die sieben Meere als ein Tautropfen.