Ghazal 470

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت:
«صعب‌روزی، بوالعجب‌کاری، پریشان‌عالمی»

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل
شاه ترکان فارغ است از حال ما، کو رستمی؟

در طریق عشق‌بازی امن و آسایش بلاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
رهروی باید جهان‌سوزی نه خامی بی‌غمی

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم
کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق
کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی

My breast is brimful of pain: alas, for a salve!
My heart is at its last breath from loneliness: for God's sake, a companion!

Who can expect ease from the swift-moving sphere?
Cupbearer, give me a cup, that I may rest for a moment.

I said to a shrewd man: "Look at this state of things." He laughed and said:
"A hard day, a strange business, a distracted world."

I have burnt in the well of patience for that candle of Chigil;
the king of the Turks cares nothing for our state: where is a Rustam?

On the path of love, safety and ease are an affliction;
may the heart be wounded that, with your pain, wants a salve.

Those who love comfort and delicacy have no road into the lane of the rends;
a traveller is needed who would burn the world, not a raw man without grief.

A true human being is not to be found in this world of earth;
another world must be made, and a human being made anew.

Rise, let us give our hearts to that Turk of Samarkand,
from whose breeze the scent of the river Muliyan comes.

What does the weeping of Hafez weigh before the self-sufficiency of love?
For in this sea, the seven seas appear as a drop of dew.