Ghazal 470

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت:
«صعب‌روزی، بوالعجب‌کاری، پریشان‌عالمی»

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل
شاه ترکان فارغ است از حال ما، کو رستمی؟

در طریق عشق‌بازی امن و آسایش بلاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
رهروی باید جهان‌سوزی نه خامی بی‌غمی

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم
کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق
کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی

Ma poitrine déborde de douleur : hélas, un baume !
Mon cœur est à bout de solitude : par Dieu, un compagnon !

Qui peut attendre le repos de la sphère au cours rapide ?
Échanson, donne-moi une coupe, que je me repose un instant.

Je dis à un homme avisé : « Vois cet état des choses. » Il rit et dit :
« Rude journée, étrange affaire, monde en désarroi. »

J'ai brûlé dans le puits de la patience pour cette bougie de Chigil ;
le roi des Turcs n'a cure de notre état : où est un Rostam ?

Sur la voie de l'amour, sécurité et repos sont un fléau ;
que soit blessé le cœur qui, avec ta douleur, veut un baume.

Les gens de plaisir et de délicatesse n'ont pas d'accès à la ruelle des libertins ;
il faut un voyageur qui embrase le monde, non un novice sans chagrin.

On ne trouve pas d'être humain dans ce monde de terre ;
il faut bâtir un autre monde, et refaire un homme.

Lève-toi, donnons notre cœur à ce Turc de Samarcande,
dont la brise apporte le parfum de la rivière Mouliyan.

Que pèsent les pleurs de Hafez devant la suffisance de l'amour ?
Car dans cette mer, les sept mers paraissent une goutte de rosée.