Ghasel 471

ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
کجاست پیک صبا گر همی کند کرمی؟

قیاس کردم و تدبیر عقل در ره عشق
چو شبنمی است که بر بحر می‌کشد رقمی

بیا که خرقهٔ من گرچه رهن میکده‌هاست
ز مال وقف نبینی به نام من درمی

حدیث چون و چرا درد سر دهد ای دل
پیاله گیر و بیاسا ز عمر خویش دمی

طبیب راه‌نشین درد عشق نشناسد
برو به دست کن ای مرده‌دل مسیح‌دمی

دلم گرفت ز سالوس و طبل زیر گلیم
به آن که بر در میخانه برکشم علمی

بیا که وقت‌شناسان دو کون بفروشند
به یک پیاله می صاف و صحبت صنمی

دوام عیش و تنعم نه شیوهٔ عشق است
اگر معاشر مایی بنوش نیش غمی

نمی‌کنم گله‌ای لیک ابر رحمت دوست
به کشته‌زار جگرتشنگان نداد نمی

چرا به یک نی قندش نمی‌خرند آن کس
که کرد صد شکرافشانی از نی قلمی

سزای قدر تو شاها به دست حافظ نیست
جز از دعای شبی و نیاز صبحدمی

Wer bringt mir von meinem Geliebten die Gunst eines Federstrichs?
Wo ist der Bote Ostwind, wenn er eine Güte erweisen will?

Ich habe es abgewogen: Das Planen der Vernunft auf dem Weg der Liebe
ist wie ein Tautropfen, der ein Zeichen aufs Meer zieht.

Komm, denn ist meine Kutte auch in den Schenken verpfändet,
so siehst du doch keinen Dirham aus Stiftungsgeld auf meinen Namen.

Das Reden von Wie und Warum macht Kopfschmerzen, o Herz;
nimm den Becher und ruh einen Augenblick von deinem Leben aus.

Der Arzt, der am Wegrand sitzt, kennt den Schmerz der Liebe nicht;
geh, du Herzenstoter, und such einen mit dem Atem Christi.

Mein Herz ist der Heuchelei und der Trommel unter der Decke überdrüssig;
besser, ich pflanze an der Tür der Schenke ein Banner auf.

Komm, denn die den Wert der Zeit kennen, verkaufen beide Welten
für einen Becher klaren Weins und die Gesellschaft einer Schönen.

Dauer von Freude und Wohlleben ist nicht die Art der Liebe;
bist du unser Gefährte, so trink den Stachel des Kummers.

Ich klage nicht, doch die Wolke der Barmherzigkeit des Freundes
gab dem Saatfeld der Durstigen keinen Tropfen.

Warum kauft man nicht für ein einziges Zuckerrohr den,
der hundertmal aus dem Rohr der Feder Zucker gestreut hat?

Was deinem Rang gebührt, o König, liegt nicht in der Hand des Hafis,
außer einem Gebet bei Nacht und einem Flehen in der Frühe.