Ghazal 471

ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
کجاست پیک صبا گر همی کند کرمی؟

قیاس کردم و تدبیر عقل در ره عشق
چو شبنمی است که بر بحر می‌کشد رقمی

بیا که خرقهٔ من گرچه رهن میکده‌هاست
ز مال وقف نبینی به نام من درمی

حدیث چون و چرا درد سر دهد ای دل
پیاله گیر و بیاسا ز عمر خویش دمی

طبیب راه‌نشین درد عشق نشناسد
برو به دست کن ای مرده‌دل مسیح‌دمی

دلم گرفت ز سالوس و طبل زیر گلیم
به آن که بر در میخانه برکشم علمی

بیا که وقت‌شناسان دو کون بفروشند
به یک پیاله می صاف و صحبت صنمی

دوام عیش و تنعم نه شیوهٔ عشق است
اگر معاشر مایی بنوش نیش غمی

نمی‌کنم گله‌ای لیک ابر رحمت دوست
به کشته‌زار جگرتشنگان نداد نمی

چرا به یک نی قندش نمی‌خرند آن کس
که کرد صد شکرافشانی از نی قلمی

سزای قدر تو شاها به دست حافظ نیست
جز از دعای شبی و نیاز صبحدمی

Qui m'apportera de mon aimé la faveur d'un trait de plume ?
Où est le vent d'est messager, s'il veut bien faire une grâce ?

J'ai pesé la chose : le calcul de la raison sur la voie de l'amour
est comme une goutte de rosée qui trace un signe sur la mer.

Viens, car bien que mon froc soit en gage dans les tavernes,
tu ne verras pas à mon nom un denier des biens de fondation.

Le discours du comment et du pourquoi donne mal à la tête, ô cœur ;
prends la coupe et repose-toi un instant de ta vie.

Le médecin assis au bord du chemin ne connaît pas le mal d'amour ;
va, ô cœur mort, trouver quelqu'un qui ait le souffle du Christ.

Mon cœur est las de l'hypocrisie et du tambour sous la couverture ;
mieux vaut que je dresse un étendard à la porte de la taverne.

Viens, car ceux qui connaissent le prix du temps vendent les deux mondes
pour une coupe de vin clair et la compagnie d'une idole.

La durée du plaisir et de l'aisance n'est pas la manière de l'amour ;
si tu es de notre compagnie, bois la piqûre du chagrin.

Je ne me plains pas, mais le nuage de la miséricorde de l'ami
n'a pas donné une goutte au champ de ceux qui ont soif.

Pourquoi n'achète-t-on pas d'une seule canne à sucre celui
qui cent fois a répandu le sucre du roseau de son calame ?

Ce qui convient à ton rang, ô roi, n'est pas dans la main de Hafez,
hormis une prière de nuit et une supplication de l'aube.